Mleadbeni's Weblog

स्यानो झ्याल : मलाई-आफुलाई-अरुलाई चियाउनुस

हरेक कुरा-अमरसिं रोका

हरेक कुरा : गजल
-अमरसिं रोका

हरेक कुराहरु सँग यहाँ सम्झौता गरी बाँच्नु पर्ने
पर्खाइएको पल कस्तो कल्पनामै औला भाँच्नु पर्ने

प्रबृति सबको औला दिदा हातै निल्ने सधै
भरिएको भाँडो अझै च्यातिने गरि खाँच्नु पर्ने

खुशी बाँड्ने हजार-हजार दु:ख एक्लै खेप्नु पर्छ
आफ्नो आँखा साउने झरी, अरुको खुशी साँच्नु पर्ने

चौतर्फी पेलाई सहेकैछु कस्तो बिधाता यो
आफ्नै सोकमा पञ्चे बाजा धन्काई नाँच्नु पर्ने

प्रत्येक मोडमा चुनौती, हरेक पल कठिनाई छ
कति ईम्तिहान लिन्छ जीवन, अझै कति जाँच्नु पर्ने

हरेक कुराहरु सँग यहाँ सम्झौता गरी बाँच्नु पर्ने
पर्खाइएको पल कस्तो कल्पनामै औला भाँच्नु पर्ने

म्याग्दी, पात्लेखेत-७, हाल- माल्दिभ्स

November 9, 2008 Posted by | कबिता | Leave a Comment

कतिन्जेल चल्छ ?

कतिन्जेल चल्छ ?

बिहानै घरमा झगडा यति टगडा
लुकि लुकि नहेर यो हो धरभित्रको झगडा ।
आज बिहानै बिहानै झिकि ठुलै बखेडा
हिजो पनि रहेछ, चाउ चाउ मुस्किलले पाकेको ।
मैले बिहानै चिया हो मागेको ०००००
आफु दिन भर लाईन लागेर थाकेको
ग्याँस नपाको झोकमा अलिकति चाखेको
लर्खरउदै आधा राति धर गाको ।
खाना नखाई हो बाहिरै सुतेको
अरुले देख्लान भनि सबेरै हो उठेको
तर घरको कुरा छताछुल्ल भयो ।
केबुलको लाईन भोलि कातिन्छ
मुबाईल ईनकमिङ मात्रै आऊछ ।
पप्पुलाई फिस नतिरे स्कुलले नआऊ भनेको छ
पानीको लाईन कातियो, बिजुली कातिन्छ
बाईक बेचेर पेट्टरोल पाईएन पार्किङमा छ भने
पहिले औठी बेचे, छिमेकि लाई हरायो भने
त्सपछि सिक्री सोधनेलाई चोरि भो भने
अब बेच्न लाईक के छ?
घडी बिक्ला, डेक बिक्ला, टिभी बिक्ला
दश बर्ष बिदेश बसेर कमाको
चार बर्ष मा कँगाल बनाउने शहर
बल्ल अब गाँउको याद आयो
बिदेशले नपत्याएको लुलो पाखुरा लाई
बाँझो खोरियाले बोलायो ।
लाज जोगाऊन म अझै भन्छु
मलाई मेरै गाँऊमा मर्नु मन लाग्यो ।
बैश छँदा , पैसा हुदाँ मैले माया मारेको
बारी का गह्ररा अनि काल्लाहरु ले
बदला लिएन , माया मारेन
सिस्नु को दालले मलाई पोलेन
गाँऊमा कहिल्यै दया मर्दैन
गाँऊले कहिल्यै माया मार्दैन
मर्ने बाहानामा भए पनि सबैले
सबैले गाँऊ फर्कनुहोस-०००००००
……………………………………………….

November 9, 2008 Posted by | कबिता | 1 Comment

पागल मान्छेको कुरा

पागल मान्छेको कुरा : स्यानु पाईजा

दया मरेको बस्तीमा
माग्नेको जन्म नहोस
आज खाए पछि भोली
के खाऊ कसैलाई नहोस
मलाई त यस्तो लाग्छ,
सबैको आफ्नै धर होस
बारीहरु बाँझो नरहोस
अब कोहि मुग्लान नपसोस
पैसाको समान मोल होस
डलर, यूरो, येन अनेकन
नाम होईन एऊटै नामहोस
सन्सारै भरि एउटै दामहोस
कसैले मलाई सोध्यो ?
के त्यसो भए बिश्व
एउटै मात्र देश होस त ?
यो पृथ्बी एउटै हो
देश अनेक भए पनि
जाती सबै मानव होऊन
मानबता सबैको धर्म ।
बन्जर बनेर मेरो देश माटो
बिदेशका गल्लीहरु सफा नहोऊन
कसैले भन्यो बिचरा
मान्छे बौलाहा भयो
पागल मान्छेको कुरा००००!
*****************

November 9, 2008 Posted by | कबिता | 1 Comment

भो पर्दा नझार

स्यानु पाईजा : भो पर्दा नझार

भो नक्कल नपार
सुन्दर लाजको पर्दा नझार
भो बिदेशको पैसा छरेर
आफ्नै धर ऊडाङगो नपार
टेबुलमा कुन लेबलको रक्सी हो
रित्तिएर चांङ लाग्यो
आधुनिक मान्छेलाई
गाँजा, चरेश,भाँङ लाग्यो
नशा भित्र एकले भन्यो
अर्कोले थप्यो, फूलबुट्टा भर्यो
भए नभएका कुरा गर्यो
पैसाको धमण्ड पोख्यो
बैशको छनक पोख्यो
फलाना/ ढिस्कानाको कुरा गरेर
एउटाले चुरोट सल्कायो
अर्कोले सर्को तान्यो
कश जति समाजमा छरेर
अर्कोले बिजयको हाँसो हाँस्यो
गरिबको रोदन सुनेर
स्वार्थी उपहासको हाँसो हाँस्यो
लाहुरे पति को सपना मा
कति कुमारी कति चोटी लुटिए
कस्ले को सँग गुनासो गरे?
या कहाँ उजुरी गरे ?
र कतिले के न्याय पाए
लुटिनु नै यहाँको नियती बन्छ
लुटिने लाईनै हाम्रो समाज दोषी मान्छ
लुट्ने हरु छाती खोलेर हिड्छन
लुट्ने हरु छाती खोलेर बोल्छन
पुरुस्वार्थ देखाउदै भन्छन
एकले अर्को सँग०००००???
फलानाकी श्रीमती क्या हट
मलाई त काबु बनायो
नानीको आमा पनि क्या हट
क्या रोमान्स गरियो
समाजको सुन्दर पर्दालाई
भो नाँङगो नपार
सुन्दर लाजको पर्दा नझार
पर्दा मै रहनु देऊ
पर्दा भित्रका कुरा हरु
कतिको धरबार बिगार्ने
समाजका खोईरा हुरु
चिनौ र मारौ
लाजको सुन्दर पर्दा जोगाऔ।
भो पर्दा नझार
सुन्दर लाजको पर्दा नझार
********************
पात्लेखेत-७, म्याग्दी

November 9, 2008 Posted by | कबिता | 1 Comment

लाचार मान्छे

लाचार मान्छे

जन्म संगै जोडिएका बाध्यता हरु
सुनपानीको कुरा पत्याउनु पर्छ ।
मन्तरेको पानीले बोको मन्छाउनु पर्छ ।
धामी झांक्रीको फुमन्तर भरेको
जन्तर भिरेर हिड्नु पर्छ ।
फेरि त्यहि गीत सुन्नु पर्छ ।
हरियो गोबरले धर लिप् ।
लक्छिमी को पुजा गर ।
हे गाऊँले हो तिमी गरिब छौ ।
त्यसैले अझै धर गोबर ले नै लिप ।
पञ्चगाब्यमा मिसाएर खुवाउनु मिल्ने गोबर
धर लिप्दै मा के हुन्छ ?
गहुत छरेर , खुवाएर चोख्याउ
अक्कलमा धाँसो लागेको ओम्खरा झिकेर
मण्डलीको भाकल पुरा गर ।
तिमी यसरी नै नअल्मलिए
सन्सारले कस्लाई ऊल्लु बनाउछ ?
नुन पानीको चिया पिऊदा बरु ग्लानी हुन्न ।
सुनपानीले चोख्याउन लाग्दा जति हुन्छ ।
कुरितिले गाँजेको यो समाजमा
परालाईज भएर जन्मेको मान्छे ले
के नयाँ दिशा देखाओस ।
यो मान्छे यस्तै बिबशता बिच मर्छ ।
जन्म संगै जोडिएका बाध्यता हरु बिच
निसासिएर जिवनको अन्त हुन्छ ।

**************************

November 9, 2008 Posted by | कबिता | 1 Comment

   

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.