बुढो बस्ती

बुढो बस्ती -स्यानु पाईजा

मेरो गाउँ एक पुरानो बस्ती

बुढो मान्छे खोकेको आवाज

स्याल रातै भरी रोयो ।

ऊल्लु एकहोरो कराई रह्य़ो ।

जुनकेरी मलाई हेपेरै

घर भित्र छिरर्य़ो ।

मेरै नाक वरीपरी धुम्यो ।

मुजा परेको अनुहार हेरेर

धित मरुन्जेल हाँस्यो ।

जुनकिरी पस्दा पनि मलाई

मन खिन्न लागेन ।

गैरी खेत बाँझै छ ।

गोरु पालेका छैन्न

बाँझो खेत डिङगा चह्ररे के भो?

मैले बध्याकरण गरेको थिएन ।

चार छोरा जन्माए कै हो ।

मैले पढ्न सकिन भनि

लैनो भैसी बेचेरै पढाए कै हो ।

तर यो गाँऊ अचेल

नशबन्दी गरेको मान्छेहरुको

गाँउ जस्तै छ ।

बाँझी आईमाईको कोख जस्तै छ ।

खोई कुन छोराको कति?

नाति नातिनी छन ।

नदेखेको , नसुनेको जुगनै भयो ।

दशैमा आशिश दिन पाकै छैन ।

बर्षौ भयो आशाको डोरी सम्हालेको

दश साल पहिले मैनाले एैना हेरेर

अझै एउटा बच्चा जन्माऊ भन्दा

मैले गाली नगरेको भए ।

साहेद मनमा पछुतो नहुदो हो ।

म सँगै रुने अरु कोई हुन्दो हो

मैना बित्दा म एक्लै रोए ।

म मर्दा रुने कोहि त हुन्दो हो ।

म मरे पछि पनि यहाँ

कोहि त हुन्दो हो ।

यो बुढो बस्ती मेरो मृत्यु सँगै

मान्छे बिहिन नहुदो हो ।